do zdobywania szczytów i turni, na które nie da się ot tak po prostu wejść.
Miejsca odwiedzane jedynie przez wspinaczy i przewodników wraz ze swoimi Gośćmi, tam gdzie jedyną możliwością wejścia jest wspinanie będąc asekurowanym liną.
Oczywiście w Tatrach istnieje mnóstwo takich szczytów, turni czy grani.
Są one bardzo zróżnicowane, co do trudności wejścia. Na jedne można wdrapać się stosunkowo łatwo, na inne trzeba wspinać się trudniejszymi wariantami.
Z wielu z nich jedyną możliwością zejścia jest zjazd na linie (lub jak w naszym przypadku opuszczenie na linie przez Przewodnika).
To daje bardzo wiele możliwości doboru właściwego celu do doświadczenia górskiego, tolerancji na ekspozycję, umiejętności wspinaczkowych, panujących warunków.
Jednym słowem możemy w bardzo indywidualny sposób dobrać cel, który później będziemy realizować.
Czy to będzie wspinaczka na Mnicha czy Żabią Lalkę, czy wejście na któryś z olbrzymów tatrzańskich jak Wielki Mięguszowiecki Szczyt, czy przejście którejś z eksponowanych grani jak Grań Kościelców, Cubryny czy Fajek, zawsze cel dobieram indywidualnie dla każdego z moich Gości.
Jeżeli będziemy wspinać się razem po raz pierwszy, z pewnością spędzimy nieco czasu na rozmowie telefonicznej lub przy kawie o oczekiwaniach, dotychczasowych osiągnięciach górskich, ekwipunku, warunkach w górach ……. tak, aby jak najlepiej przygotować nasze wspólne wyjście.
Możliwości jest bardzo wiele. Tutaj podaję jedynie przykłady szczytów, turni i grani, które możemy razem zdobyć.
W wysokich partiach Tatr, przez sporą część roku, panują warunki zimowe, śnieg, lód, zamarznięte trawy w ścianach skalnych. Taki teren oferuje wiele możliwości wspinania zimowego. Ściany latem niezbyt atrakcyjne, bo kruche, z dużą ilością trawy i gleby, gdy zamarzną, stają się bardzo atrakcyjne dla wspinaczy. Dzięki odpowiedniemu sprzętowi jak raki oraz dziaby (specjalne techniczne czekany), można pokonywać takie drogi. Często jest to mieszanka terenu skalnego, śnieżnego, trawiastego i lodowego zwana tatrzańskim mikstem.
Oczywiście kluczowy jest wybór odpowiedniej drogi do umiejętności oraz panujących w górach warunków zarówno tych panujących w ścianie, którą chcemy się wspinać jak i śniegowych (zagrożenie lawinowe) na całej trasie planowanej tury wspinaczkowej.
To oczywiście rola Przewodnika.
Wspinanie zimowe wymaga używania odpowiedniego sprzętu jak raki, specjalne techniczne czekany tzw. dziabki czy np. igły do traw używane do asekuracji wyłącznie w zimie. Ale Ty nie musisz się zupełnie tym martwić, bo całość sprzętu zapewniam nieodpłatnie i oczywiście przeszkolę Cię z jego używania.
Jednak musisz mieć kilka rzeczy niezbędnych do zimowej wspinaczki:
– plecak min. 30 L pojemności
– odpowiedni ubiór (kurtka puchowa, kurtka i spodnie typu Gore, rękawiczki ciepłe i cieńsze umożliwiające operacje sprzętowe np. wypinanie liny z karabinków czy likwidowanie punktów asekuracyjnych, czapkę pod kask oraz zapasową)
– sztywne buty przeznaczone do raków półautomatycznych lub automatycznych
– okulary lub gogle (szczególnie przydatne w wietrzne dni by chronić Twoje oczy przed odłamkami lodu czy śniegiem)
– jedzenie i termos z ciepłym napojem
– często bardzo przydatne są kije składane na dojście i zejście spod ściany
Zapraszam na lodospady
W określonych warunkach tworzą się w żlebach i kuluarach oraz na ścianach skalnych lodospady, kolumny, polewy lodowe. Wspinanie się nimi jest jedną z najbardziej emocjonujących i estetycznych form wspinaczki zimowej.
Dróg typowo lodowych w Tatrach nie ma zbyt wiele, a część z nich tworzy się raz na kilka sezonów otwierając możliwość wspinania. Dlatego jeżeli się pojawią odpowiednie warunki, należy z nich korzystać!!!
Aby zminimalizować ryzyko przy wspinaniu lodowym trzeba pamiętać, że wiele z tych dróg to kuluary, żleby stanowiące potencjalne tory zejścia lawin. Sam lód też jest materią nie do końca przewidywalną, zmienia się i w różnych warunkach ma inne właściwości (może być np. plastyczny a kiedy indziej twardy i kruchy). Wielokrotnie dojścia i zejścia lub zjazdy z dróg lodowych bywają skomplikowane. Kluczowe są też warunki pogodowe (temperatura) w okresie poprzedzającym planowaną wspinaczkę. Podczas realizacji takiego wyjścia nieocenione jest doświadczenie przewodnika.
Przejście drogi lodowej, mimo że bywa wyczerpujące fizycznie daje ogromną satysfakcję i poczucie spełnienia.
Takiego jak raki, specjalne techniczne czekany tzw. dziabki czy np. śruby lodowe do asekuracji.
Ale Ty nie musisz się zupełnie tym martwić, bo całość sprzętu zapewniam nieodpłatnie.
Jednak musisz mieć kilka rzeczy niezbędnych do zimowej wspinaczki:
– plecak min. 30L pojemności
– odpowiedni ubiór (kurtka puchowa, kurtka i spodnie typu Gore, rękawiczki ciepłe i cieńsze umożliwiające operacje sprzętowe np. wypinanie liny z karabinków czy wykręcanie śrub, czapkę pod kask oraz zapasową)
– sztywne buty przeznaczone do raków półautomatycznych lub automatycznych
– okulary lub gogle (szczególnie przydatne w twardym, kruchym lodzie lub podczas wiatru by chronić Twoje oczy przed odłamkami lodu czy śniegiem)
– jedzenie i termos z ciepłym napojem
– często bardzo przydatne są kije składane na dojście i zejście spod lodospadu
Zapraszam na lodospady
W zależności od zainteresowania, szkolimy się w tematyce lawinowej, poruszania się w terenie wysokogórskim, obsługi sprzętu lawinowego, asekuracji, używania sprzętu asekuracyjnego zarówno latem jak i zimą.
Szkolenia z zakresu doskonalenia techniki jazdy na nartach zarówno na przygotowanym stoku jak i w terenie pozatrasowym.
Technik poruszania się i zjazdu na nartach skiturowych, technik asekuracyjnych stosowanych w narciarstwie wysokogórskim.
